Achter de schermen bij het Koningsspelenlied van Kinderen voor Kinderen
In dit artikel:
Op het terrein van hockeyclub Xenios in Amsterdam wordt een zomerse trainingsdag omgevormd tot filmset: in de kantine en later op het veld nemen Kinderen voor Kinderen en een team van choreografen en cameraploegen de videoclip op voor Ola Ole Olee, het nieuwe Koningsspelenlied. Het nummer moet op 17 april door basisschoolleerlingen door het hele land worden gedanst, als onderdeel van de veertien jaar oude traditie van de Koningsspelen om kinderen in beweging te krijgen. Het gekozen thema dit jaar is: iedereen plezier.
Aan het hoofd van de productie staat choreograaf en songwriter Lucia Marthas, die elk jaar het Koningsspelenlied maakt. Waar ze ooit twijfelde aan haar talent voor schrijven, staan er inmiddels dertien gouden platen op haar naam. Haar uitgangspunt bij het bedenken van de dans en de tekst is inclusiviteit: bewegingen moeten voor alle leeftijden uitvoerbaar zijn en ook kinderen met een beperking moeten mee kunnen doen. “Ik vind het heel belangrijk dat ook kinderen met een beperking mee kunnen doen,” zegt ze expliciet; daarom worden bijvoorbeeld springbewegingen vermeden.
De opnamedag verloopt strak georganiseerd. Naast de camera staat een choreograaf die het dansje voordoet, een ander geeft aanwijzingen, er is begeleiding voor ouders en iemand bewaakt de energie van het koor; in een hoekje wordt content voor sociale media gefilmd. Twee derde van het koor beleeft zijn eerste videoclipopname, maar de meeste kinderen gedragen zich als kleine professionals: zodra de camera draait staan ze in formatie, slaan ze tegelijk op tafel en glimlachen ze synchroon.
Enkele koorleden delen persoonlijke motieven: Anthony (11) groeide op met de liedjes van Kinderen voor Kinderen en realiseert met dit optreden een langgekoesterde droom; het samen optreden ervaart hij als teamwerk. Zarah (11) kende alle nummers al uit haar hoofd en waardeert het optimistische thema: muziek kan ook in moeilijke tijden plezier brengen. De selectie van dit jaar weerspiegelt inmiddels een bredere Nederlanderse mix; het voormalige imago van een homogeen, Goois gezelschap behoort tot het verleden. Meer dan duizend kinderen deden auditie; de eindredactie let vooral op uitstraling en zangtalent, want dans kan worden aangeleerd.
Ook oud-leden blijven betrokken: Lay (11) en Naud (12), inmiddels te oud voor het koor, filmen backstage en dromen van deelname aan het Junior Songfestival. Hun vriendschap ontstond op de eerste auditiedag en ze kijken met nostalgie naar de nieuwe generatie.
Het hoogtepunt van de opname is een massascène op het hockeyveld: vierhonderd figuranten tussen 7 en 16 jaar verschijnen in oranje kleding, opgestelde in strakke rijen en aangestuurd door een choreograaf met megafoon. Als er wordt afgeteld rennen de kinderen tegelijk op de camera af; het veld verandert in een levendig schouwspel van sneakers, zang en groepsenergie. Wat eerst regimentaire precisie lijkt, wordt al snel weer vooral een grote groep spelende kinderen die, dansend en zingend, het motto van de dag belichamen: plezier voor iedereen.